Parasiet

Tacocat is een palindroom. Takkekat is dat bijna. Al bijna een jaar schiet dit gegeven me zowat dagelijks te binnen. Inmiddels ligt de bank aan flarden en is het hele huis bedenkt met een laagje fijn kriebelhaar. Laatst vond ik zelfs een kattengritkorrel achter mijn oor. Ik verzin het niet.

Van het woord “kattenmens” krijg ik spontaan jeuk. Dan denk ik aan onze vroegere onderbuurvrouw. Zij had vier Maine Coons uit Engeland en zei daarover dingen als “ze zijn van zichzelf, maar ze wonen bij mij”. Haar keukenvloer was een grote zwarte, aangekoekte restant blikvoer. Tegen de beesten zelf sprak ze louter Engels, dat waren ze zo gewend. Ze dronken mineraalwater terwijl zij tien keer achter elkaar hetzelfde theezakje in de pot hing. Via de luchtkokers galmden haar hoge, liefkozende woorden onze woonkamer in. Zuchtend zette ik dan de muziek harder. Het zal je leven maar zijn.

Maar ja, afgelopen jaar is het aantal volgers op mijn Instagramaccount wel flink gestegen. Ook mijn Facebooklikes doen het goed. Hoeveel ik ook vloek en tier dat de laminaatvloer kromtrekt omdat er met de waterbak wordt gesjoeld, op de foto doen ze het leuk. Die doordringende blikken die ik krijg wanneer ik rijstwafels met smeerleverworst wegwerk, bijvoorbeeld. Prachtig! En het delen waard. Net als het feit dat mijn vriend het na maanden geduld voor elkaar heeft gekregen dat een van de twee zich laat aaien. Eerst alleen door hem, maar nu benadert ze ook mij ervoor. Het heeft toch wat, dat gespin. Ik vind het zelfs niet erg dat poes daarbij op de bank kwijlt, die is toch al naar de filistijnen.

Wel vind ik het enigszins zorgwekkend dat ik afgelopen zondag op een bruiloft ruim een half uur enthousiast kattenfoto’s heb uitgewisseld met een medegast. En dat terwijl ik dat eerder hoogstens vijf minuten beleefd aanhoorde en daarna meteen een dubbele witte wijn bestelde. Ik heb namelijk een vermoeden waardoor het komt. Mijn kantoorgenote stuurde me een tijdje terug een YouTubefilmpje met grappige feitjes over katten. Een daarvan ging over de parasiet toxoplasma gondii. Via de drollen in de bak kan deze in je hersenen terechtkomen. Wanneer dat gebeurt, beïnvloedt de parasiet je gedrag en kun je onder andere meer van katten gaan houden. Het is dus gewoon besmettelijk en daar ben ik dan mooi klaar mee. Toxoplasmose is daarnaast gelinkt aan mentale stoornissen en gevaarlijk rijgedrag.

Klinkt dit overdreven? De onderbuurvrouw ging plots op retraite naar het Midden-Oosten, trouwde daar met een achttienjarige Moslim, sleepte hem mee terug naar Nederland en woont nu, met een hoofddoek om, samen met man en Maine Coons ergens in een hutje op de hei. En haar auto had daarvoor al een flinke deuk.

Bij deze zijn jullie gewaarschuwd.